تحقیق اخلاق نبوی و سیاست 14 ص

تحقیق اخلاق نبوی و سیاست 14 ص

فرمت فایل دانلودی: .zip
فرمت فایل اصلی: .doc
تعداد صفحات: 14
حجم فایل: 31 کیلوبایت
قیمت: 8000 تومان

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
دسته بندی : وورد
نوع فایل :  word (..doc) ( قابل ویرایش و آماده پرینت )
تعداد صفحه : 14 صفحه

 قسمتی از متن word (..doc) : 
 

‏3
‏مقدمه:
‏در این مقاله به جلوهایی از اخلاق پیامبر در سیاست می پردازیم و چون سیاست بحث گسترده ای را می طلبد ما فقط سیاست آن حضرت را در جنگ، مورد بررسی قرار می دهیم و با اهداف رسول اکرم در جنگها،آگاهی ایشان با فنون وسیاست های جنگی آشنا می شویم.
‏معنی " سیره "
‏ابتدا لغت "سیره" را معنی بکن‏ی‏م که تا این لغت را معنی نکن‏ی‏م نمی‏‌‏توان‏ی‏م سیره پیغمبر را تفسیر بکن‏ی‏م. "سیره" در زبان عربی از ماده "سیر" است‏ ‏-‏ لغت " سیره " را شاید از قرن اول و دوم هجری مسلمین به کار بردند . گواینکه در عمل ، مورخین ما از عهده خوب بر نیامدند ولی لغت بسیار عالی انتخاب کردند . شاید قدیمترین سیره ها را ابن اسحاق نوشته که بعد از او ابن هشام آن را به صورت یک کتاب درآورده است. و می‏‌‏گویند ابن اسحاق شیعه بوده و در حدود نیمه قرن دوم هجری می زیسته است‏.
‏. ‏"سیر" یعنی‏‌‏حرکت، رفتن، راه رفتن‏.
‏" سیره " یعنی نوع راه رفتن . سیره بر وزن فعلة است و فعله در زبان عربی دلالت می کند بر نوع . مثلا جلسه یعنی سبک و نوع نشستن ، و این نکته دقیقی است . سیر یعنی رفتن ، رفتار ، ولی سیره یعنی نوع و سبک رفتار ‏.
‏آنچه مهم است شناختن سبک رفتار پیغمبر است . آنها که سیره نوشته اند رفتار پیغمبر را نوشته اند . این کتابهایی که ما به نام سیره داریم سیر است نه سیره . مثلا سیره حلبیه سیر است نه سیره ، اسمش سیره هست ولی واقعش سیر است . رفتار پیغمبر نوشته شده است نه سبک پیغمبر در رفتار ، نه اسلوب رفتار پیغمبر ، نه متد پیغمبر.
‏سبک شناسی
‏مسئله متد خیلی مهم است. مثلا در باب شعر، رودکی را می گوئیم شاعر، سنائی را هم می گوئیم شاعر، مولوی را هم می گوئیم شاعر، فردوسی را هم می گوئیم شاعر‏‌‏، صائب را هم می گوئیم شاعر، حافظ را هم می گوئیم شاعر. برای یک آدمی که وارد سبک شعر نباشد همه شعر است‏ . می گوید شعر، شعر است دیگر، شعر که فرق نمی کند ولی یک آدم وارد می فهمد که شعر سبکهای مختلف دارد، شعر به سبک هندی داریم‏‌‏، شعر به سبک خراسان داریم، شعر مثلا به سبک عرفان داریم، و سبکهای دیگر در شعر شناسی آنچه مهم است سبک شناسی است که ملک الشعرای بهار کتابی در سبک شناسی نوشته است . حتی در نثر هم سبک شناسی هست و اختصاص به شعر ندارد. سبک شناسی غیر از شعر شناسی و غیر از شان هم شیعه هستند، خواجه نصیرالدین یک عالم است‏‌‏. ولی یک آدم وارد می‏‌‏داند که میان سبک و متد و روش این عالمها از زمین تا آسمان تفاوت است . یک عالم سبکش سبک استدلالی و قیاسی است یعنی در همه مسائل از منطق ارسطوئی پیروی می کند اگر طب را در اختیار او قرار بدهی طب را می خواهد با منطق ارسطوئی به دست بیاورد ، اگر فقه را هم به او بدهی می خواهد با منطق ارسطوئی استدلال بکند، اگر ادبیات و نحو و صرف را هم در اختیارش قرار بدهی منطق ارسطوئی را در آن به کار می برد ، سبکش اینگونه است
‏یکی دیگر سبکش سبک تجربی است ، مثل بسیاری از علمای جدید . می گویند فرق سبک ابوریحان بیرونی و سبک بوعلی سینا این است که سبک بوعلی سینا منطقی ارسطوئی است ولی سبک ابوریحان بیرونی بیشتر حسی و تجربی بوده است ، با اینکه اینها معاصر هم و هر دو هم نابغه هستند . یک نفر سبکش عقلی است دیگری سبکش نقلی است‏‌‏. بعضی اصلا سبک عقلی هیچ ندارند ، در همه مسائل اعتمادشان فقط به منقولات است‏‌‏، غیر از منقولات دیگر به هیچ چیز اعتماد ندارند‏.
‏4
‏مثلا مرحوم مجلسی اگر طب هم بخواهد بنویسد می خواهد طبی بنویسد براساس منقولات ، و چون تکیه اش روی منقولات است خیلی اهمیت هم نمی دهد به صحیح و [ سقیمش ] یا لااقل در کتابهایش همه را جمع می‏‌‏کند ‏.
‏اگر می‏‌‏خواهد در سعد و نحس ایام هم بنویسد باز به منقولات استناد می کند . یکی سبکش منقول است یکی سبکش معقول است ، یکی سبکش حسی است ، یکی سبکش استدلالی است، یکی سبکش مثلا به قول امروزیها دیالکتیکی است یعنی اشیاء را در جریان و حرکت می بیند،‏ یکی سبکش استاتیک است یعنی اصلا حرکت را در نظام عالم دخالت نمی دهد . چندین سبک وجود دارد. حال می آییم در رفتارها . رفتارها نیز سبکهای مختلف دارد. سیره شناسی یعنی سبک شناسی. اولا یک کلیتی دارد: سلاطین عالم به طور کلی یک سبک و یک سیره و یک روش مخصوص به خود دارند با اختلافاتی که میان آنها هست.‏
‏ فلاسفه یک سبک مخصوص به خود دارند ، ریاضتکشها یک سبک مخصوص به خود دارند‏‌‏. پیغمبران به طور کلی یک سبک مخصوص به خود دارند و هر یک را که جدا در نظر بگیریم یک سبک مخصوص به خود دارد ‏؛
‏مثلا‏:‏ پیغمبر اکرم یک سبک مخصوص به خود دارد. در اینجا یک نکته دیگر را باید عرض بکنم : این که عرض کردم در هنر سبکها مختلف است، در شعر سبکها مختلف است، در تفکر سبکها مختلف است، در عمل سبکها مختلف است این برای آدمهایی است که سبک داشته باشند‏.
‏اکثریت مردم اصلا‏ سبک ندارند . خیلی افراد که شعر‏می گویند اصلا سبک ندارن‏د‏،‏ سبک سرش نمی شود . خیلی از این هنرمندها ( شاید این کوبیستها اینطور باشند ) اساسا سبک سرشان نمی شود . خیلی از مردم در تفکرشان اصلا سبک و منطق ندارند‏‌‏، یک دفعه به نقل استناد می کند‏، یک دفعه به عقل استناد می کند، یک دفعه حسی می شود‏‌‏، یک دفعه عقلی می شود‏‌‏. اینها مادون منطقند‏‌‏. من به مادون منطق ها کار ندارم‏‌‏. در رفتار هم اکثریت قریب به اتفاق مردم سبک ندارند. به ما اگر بگویند سبکت را [ در رفتار ] بگو، سیره خودت را بیان کن، روشت را بیان کن، تو در حل مشکلات زندگی [ چه روشی داری؟ پاسخی نداریم ]. هر کسی برای خودش در زندگی هدف دارد، هدفش هر چه می خواهد باشد ، یکی هدفش عالی است ، یکی هدفش پست است، یکی هدفش خداست، یکی هدفش دنیاست . بالاخره انسانها هدف دارند . بعضی افراد برای هدف خودشان اصلا سبک ندارند، روش انتخاب نکرده اند، روش سرشان نمی شود، ولی قلیلی از مردم اینجورند و الا اکثریت مردم دون منطقند، دون سبکند ، دون روشند، به اصطلاح هرج و مرج [بر اعمالشان حکمفرماست و] همج رعاع [ هستند ]. سیره پیغمبر یعنی سبک پیغمبر‏‌‏، متودی که پیغمبر در عمل و در روش برای مقاصد خودش به کار می برد. بحث ما در مقاصد پیغمبر نیست .‏ ‏ مقاصد پیغمبر عجالتا برای ما محرز است . بحث ما در سبک پیغمبر است، در روشی که پیغمبر به کار می برد برای هدف و مقصد خودش . مثلا پیغمبر تبلیغ می کرد . روش تبلیغی پیغمبر چه روشی بود؟ سبک تبلیغی پیغمبر چه سبکی بود؟ پیغمبر در همان حال که مبلغ بود و اسلام را تبلیغ می کرد، یک رهبر سیاسی بود برای جامعه خودش از وقتی که آمد به مدینه، جامعه تشکیل داد، حکومت تشکیل داد،‏ خودش رهبر جامعه بود. سبک و متود رهبری و مدیریت پیغمبر در جامعه چه متودی بود؟ پیغمبر در همان حال قاضی بود و میان مردم قضاوت می کرد. سبک قضاوتش چه سبکی بود؟ پیغمبر مثل همه مردم دیگر زندگی خانوادگی داشت، زنان متعدد داشت، فرزندان داشت. سبک پیغمبر در " زن داری " چگونه بود؟ سبک پیغمبر در معاشرت با اصحاب و یاران و به اصطلاح مریدها چگونه بود؟ پیغمبر دشمنان سرسختی داشت. سبک و روش پیغمبر در رفتار با دشمنان چه بود؟ و دهها سبک دیگر در قسمتهای مختلف دیگر که اینها باید روشن بشود.
‏5
‏سبکهای مختلف در رفتار
‏مثلا رهبرهای اجتماعی و سیاسی، بعضی اساسا سبکشان یعنی آنچه که بدان اعت‏ماد دارند فقط زور است، یعنی جززوربه چیز‏دیگری ایمان و اعتماد ندا‏رن‏د من‏طقشان این است : یک گره شاخ ا‏ز‏د‏و‏ذرع دم بهتر است‏.
‏یعنی غیر زور هر چه هست بریز دور، سیاستی که الان آمریکائیها در دنیا عمل می کنند که معتقدند مشکلات را فقط و فقط با زور می شود حل کرد، غیر زور را رها کن. بعضی دیگر در سیاست و در اداره امور بیش از هر چیزی به نیرنگ و فریب اعتماد دارند: سیاست انگلیس مابانه ، سیاست معاویه ای. آن اولی سیاست یزیدی بود‏. یزید و معاویه هر دو از نظر هدف یکی هستند، هر دو شقی و اشقی الاشقیاء هستند ولی متود یزید با متود معاویه فرق می کند. متود یزید الدرم بولدرم یعنی زور بود ولی متود معاویه بیش از هر چیز دیگر نیرنگ، فریب، نفاق، حقه بازی و مکاری بود. یک نفر دیگر ممکن است متودش بیشتر اخلاق به معنی واقعی باشد‏.
‏ نه تظاهر به اخلاق که باز می شود همان نیرنگ معاویه ای، صداقت، صفا و صمیمیت . تفاوت سیره علی ( ع ) و سیره معاویه در سیاست در همین بود. اکثر مردم زمان، سیاست معاویه را ترجیح می دادند، می گفتند، سیاست یعنی همین کاری که معاویه ‏می کند. می آمدند به علی ( ع ) می گفتند: تو چرا همان متودی را که معاویه به کار می برد به کار نمی بری تا کارت پیش برود؟ تو به این فکر باش که کارت پیش برود، حالا هر چه شد، یک جا آدم باید پول قرض کند‏، از این بگیرد به آن بدهد، یک جا هم یک وعده ای می دهد، دروغ هم درآمد درآمد ، می تواند وعده بدهد بعد هم عمل نکند. بگذار کارت پیش برود، آن مهمتر است. تا جایی که برای بعضی توهم پیدا شد که شاید علی این راهها را بلد نیست، معاویه زیرک و زرنگ است، علی این زرنگیها را ندارد، که فرمود: و الله ما معاویه بادهی منی چرا اشتباه می کنید؟ ! به خدا قسم که معاویه از من داهیه تر و زیرکتر نیست . شما خیال می کنید من که غذر به کار نمی برم راهش را بلد نیستم؟! و لکنه یغدر و یفجر او عذر و نیرنگ به کار می برد و فسق و فجور می کند. و لولا کراهیة الغدر لکنت من ادهی الناس. اگر نبود که خدای متعال دوست نمی دارد غداری را، آنوقت می دیدید من به آن معنایی که شما اسمش را گذاشته اید دهاء و معاویه را داهیه می خوانید [ داهیه هستم یا نه؟ ] آنوقت می دیدید که داهیه کیست، من داهیه هستم یا معاویه؟
‏الا وان‏‌‏کل غدرش فجرش و‏‌‏کل فجرش کفرش‏‌‏و‏‌‏لکل‏‌‏غادر‏‌‏لواء یعرف به یوم القیامة‏‌‏ ‏هنوز هم لغت " سیاست " در میان ما مساوی است با نیرنگ و فریب ، و حال آنکه سیاست یعنی اداره ، و سائس یعنی مدیر . ما درباره ائمه می گوییم : " وساسة العباد " یعنی سیاستمداران بندگان ، سائسهای بندگان ، ولی کم کم این لغت مفهوم نیرنگ و فریب را پیدا کرد .
‏
‏ من چگونه در سیاست نیرنگ به کار ببرم در صورتی که می دانم عذر و نیرنگ و فریب، فسق و فجور است،
‏ و این فسق و فجورها در حد کفر است و در قیامت هر داری با پرچمی محشور می گردد! ابدا من غدر به کار نمی برم. اینها را می گویند سبک: سبکی که به زور اعتماد می کند، سبکی که به نیرنگ اعتماد می کند، سبکی که به تماوت اعتماد می کند، یعنی خود را به موش مردگی زدن، خود را به بی خبری زدن . یک سیاستمداری بود پیرمرد، در چند سال پیش مرد، معروف بود به این قضیه، حالا نمی دانم واقعا ساده بوده یا نه؟
‏7
‏ ولی عده ای می گویند خودش را به سادگی می زد. نخست وزیر بود. یکی از ملاهای خیلی بزرگ را گرفته بودند، بعد رفته بودند سراغش که آقا چرا او را گرفتند؟ گفته بود کار دست کیست؟ حالا نخست وزیر مملکت است،‏ می گوید کار دست کیست؟ به کی من مراجعه کنم؟ خوب او هم سبکی انتخاب کرده بود که خودش را بزند به حماقت و نفهمی و نادانی، و از همین راه هم به اصطلاح خرش را از پل بگذارند . هدف این است که خرش از پل بگذرد ولو اینکه مردم بگویند او احمق است. این هم یک سبکی است : سبک تماوت ، یعنی خود را به مردگی زدن، خود را به حماقت زدن، خود را به بی خبری زدن، وعده ای با این سبک کار خودشان را پیش می برند‏.
‏بعضی سبکشان در کارها دفع الوقت کردن است، واقعا به دفع الوقت اعتماد دارند. بعضی سبکشان بیشتر دوراندیشی است. بعضی در سبک خودشان قاطع و برنده هستند. بعضی در سبکشان قاطع و برنده نیستند‏. بعضی در سبک خودشان فردی هستند یعنی تنها تصمیم می گیرند. بعضی اساسا حاضر نیستند تنها تصمیم بگیرند، آنجا هم که کاملا مطلب برایش روشن است باز تنها تصمیم نمی گیرد، و این مخصوصا در سیره پیغمبر اکرم عجیب است : در مقام نبوت، در مقامی که اصحاب آنچنان به او ایمان دارند که می گویند‏ ‏:
‏اگر تو فرمان بدهی خود را به دریا بریزیم به دریا می ریزیم، در عین حال نمی خواهد سبکش انفرادی باشد و در مسائل تنها تصمیم بگیرد ، برای اینکه اقل ضررش این است که به اصحاب خودش شخصیت نداده، یعنی گویی شما اساسا فکر ندارید‏، شما که فهم و شعور ندارید، شما ابزارید، من باید فقط دستور بدهم و شما عمل کنید. آنوقت لازمه اش این است که فردا هر کس دیگر هم رهبر بشود همین جور عمل بکند و بگوید: لازمه رهبر این است که رهبر فکر و نظر بدهد و غیر رهبر هر که هست فقط باید ابزارهای بلا اراده ای باشند و عمل بکنند
‏ولی پیغمبر در مقام نبوت چنین کاری را نمی کند. شورا تشکیل می دهد، که اصحاب چه بکنیم؟ "بدر" پیش می آید شورا تشکیل می دهد، "احد" پیش می آید شورا تشکیل می دهد: اینها آمده اند نزدیک مدینه، چه مصلحت می دانیم؟ از مدینه خارج بشویم ‏و در بیرون مدینه با آنها بجنگیم یا در همین مدینه باشیم و وضع خودمان را در داخل مستحکم بکنیم، اینها مدتی ما را محاصره می کنند، اگر موفق نشدند شکست خورده بر می گردند . بسیاری از سالخوردگان و تجربه کارها تشخیصشان‏ ‏این بود که مصلحت این است که در مدینه بمانیم . جوانها که بیشتر به اصطلاح حالت غروری دارند و به جوانیشان بر می خورد گفتند : ما در مدینه بمانیم و بیایند ما را محاصره کنند؟ ! ما تن به چنین کاری نمی دهیم، می رویم بیرون هر جور هست می جنگیم ‏. تاریخ می نویسد خود پیغمبر اکرم مصلحت نمی دید که از مدینه خارج بشوند، می گفت اگر در مدینه باشیم موفقیتمان بیشتر است، یعنی نظرش با آن سالخوردگان و تجربه کارها موافق بود، ولی دید اکثریت اصحابش که همان جوانها بودند گفتند: نه یا رسول الله ما از مدینه می زنیم بیرون، می رویم‏.‏ در دامنه احد همان جا با آنها می جنگیم. جلسه تمام شد . یک وقت دیدند پیغمبر اسلحه پوشیده بیرون آمد و فرمود : برویم بیرون .
‏ همانهایی که این نظر را داده بودند آمدند گفتند: یا رسول الله چون شما از ما نظر خواستید ما اینجور نظر دادیم ، ولی در عین حال ما تابع شما هستیم، اگر شما مصلحت نمی دانید ‏.‏ ما بر خلاف نظر خودمان می مانیم در مدینه. فرمود : پیغمبر همینقدر که اسلحه پوشید و بیرون آمد دیگر صحیح نیست اسلحه اش را کنار بگذارد . حالا که بنا شد برویم بیرون، می رویم بیرون. غرض این جهت است که اینها سبکها و روشهای مختلف است که خوب است در قسمتهای مختلف بررسی بشود

 

پرداخت با کلیه کارتهای عضو شتاب امکان پذیر است.

تحقیق اخلاق مسلمان 20 ص

تحقیق اخلاق مسلمان 20 ص

فرمت فایل دانلودی: .zip
فرمت فایل اصلی: .DOC
تعداد صفحات: 19
حجم فایل: 48 کیلوبایت
قیمت: 8000 تومان

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
دسته بندی : وورد
نوع فایل :  word (..DOC) ( قابل ویرایش و آماده پرینت )
تعداد صفحه : 19 صفحه

 قسمتی از متن word (..DOC) : 
 

‏ 19
‏آموزشکده فنی و حرفه ای پسران محمود آباد
‏رشته کامپیوتر
‏اخلاق ‏مسلمان
‏فهرست مطالب :
‏آداب مهمانى و ضیافت‏ 4
‏مهمان، برکت‏خانه
‏موارد مهمانى
‏مهمان‏نوازى
‏پرهیز از اسراف و ریا
‏آداب مهمانى
‏مهمان یا دردسر؟
‏سلمان و مسلمانى
‏مهمان ناخوانده
‏ ‏سلام و مصافحه‏ ‏ 10
‏مفهوم سلام
‏ادب و آداب سلام
‏دست دادن
‏شیوه مصافحه
‏ادب ‏ 13
‏ادب چیست؟
‏ 2
‏ادب از که آموزیم؟
‏از ادب پیامبر(ص‏)
‏نقدپذیرى ‏ 16
‏نقد و تذکر
‏شیوه صحیح نقد
‏نقدپذیرى
‏مقدمه
‏دوست داریم زندگى‏هایمان، سرشار از صمیمیت و خونگرمى و صفا ‏باشد.
‏حریم انسانها و حرمت همگان، محفوظ بماند و معاشرت‏هایمان نشات‏گرفته از «‏فرهنگ قرآنى‏» و تعالیم مکتب باشد.
‏و این، یعنى «زندگى مکتبى‏».
‏پایدارى و ‏استحکام رابطه‏هاى مردمى، در سایه رعایت نکاتى است که‏برگرفته از «حقوق متقابل‏» ‏افراد جامعه باشد.
‏در اینکه «چگونه باید زیست‏» و چه سان با دیگران باید رابطه ‏داشت، نکته‏اى‏است که در بحث «آداب معاشرت‏» مى‏گنجد.
‏بر خلاف فرهنگ غربى، روح ‏و محتواى فرهنگ دینى ما بر پایه «ارتباط‏»،«صمیمیت‏»، «تعاون‏»، «همدردى‏» و «‏عاطفه‏» استوار است. جلوه‏هاى این فرهنگ‏بالنده نیز در دستورالعملهاى اخلاقى اسلام ‏دیده مى‏شود.
«‏زندگى مکتبى‏»، در سایه شناخت این رهنمودها و به کار بستن آنها ‏درصحنه‏هاى مختلف زندگى است، نه با شعار و ادعا. به هر میزان که معیشت ومعاشرت ما ‏با اینگونه هدایتهاى دینى در مقوله رفتار، هماهنگ باشد، به همان‏اندازه زندگیهایمان «‏مکتبى‏» است. مسلمان باید به‏گونه‏اى در چارچوب اصول وسنن فرهنگ دینى خودش زندگى ‏کند که با شهامت و افتخار، بتواند «امضاى دین‏»را پاى همه رفتارش بگذارد و زندگیش «‏برچسب اسلام‏» داشته باشد و الگوى‏اسلامى را بر زندگى خویش در خانه و جامعه، ‏سایه‏افکن سازد.
«‏آداب برخورد»، «دید و بازدید»، «رفت و آمد»هاى خانوادگى و ‏دوستانه،نحوه «گفتار» و «رفتار» با اقشار مختلف، «دوستى‏» و حد و حدود آن، ‏مراعات‏«حقوق دیگران‏»، «ادب و سپاس و احترام‏»، از جلوه‏هاى بارز اخلاق ‏معاشرت‏است. این‏گونه رابطه‏هاى اجتماعى، با عنوانهاى مختلف و در شرایط ‏گوناگون‏انجام مى‏گیرد. گاهى به صورت «صله‏رحم‏» است; در ارتباط با اقوام و ‏بستگان.گاهى نام «عیادت‏» به خود مى‏گیرد; در مورد بیماران. گاهى نسبت‏به برادران ‏وخواهران دینى، عنوان «زیارت‏» مى‏یابد، گاهى با همسایگان است، گاهى بامستمندان. ‏گاهى هم بر محور اطعام است و گاهى به شکل مسافرتهاى دور ونزدیک و بردن هدیه و آوردن «‏سوغات سفر». گاهى هم براى شرکت در مجلس عقدو عروسى یا مشارکت در مراسم سوگ و ‏تسلیت‏گویى است.
‏به هر حال، همه اینها نوعى «رابطه‏» و «معاشرت‏» است و ‏نشان‏دهنده منش‏انسانى و فرهنگ اخلاقى هر فرد. اسلام نیز در این باره‏ها بسیار سخن
‏ 3
‏گفته و رهنمودداده است که در این کتاب، گوشه‏اى از معارف و آموزشهاى دین در این ‏زمینه‏ها رامرور مى‏کنیم.
‏باشد که «فرهنگ خودى‏» و «هویت دینى‏» را پاس بداریم ‏و با افتخار وسربلندى و رها از سلطه فرهنگى بیگانه و با تکیه بر رهاورد مکتب و وحى، ‏زندگى وروابط خویش را بر پایه ارزشهاى برگرفته از قرآن و اهل بیت ‏(‏علیهم‏السلام)،سامان بخشیم و براى نسلهاى آینده هم «ادب و اخلاق‏» را میراث ‏بگذاریم.
‏آداب مهمانى و ضیافت
‏از برجسته‏ترین خصلتهاى نیکمردان و آزادگان، کرم و ‏سخاوت‏است. و همین آزادگى از تعلقات و خوى بذل و بخشش است که‏دیگران را اسیر محبت و ‏احسان مى‏کند.
«‏ضیافت‏» و داشتن دستى باز و سفره‏اى گشوده و عطایى پیوسته ‏ومهمان‏دارى و مهمان‏نوازى، از نشانه‏ها و جلوه‏هاى این روحیه فتوت وجوانمردى است.
‏معاشرتها، دید و بازدیدها و رفت و آمدها، گاهى به صورت‏«مهمانى‏» است. از این ‏رو آشنایى با آداب ضیافت و رسوم دینى مهمانى،در محدوده «اخلاق‏» معاشرت مى‏گنجد. ‏این موضوع، دو جنبه و دوطرف دارد: یکى کسى که مهمان مى‏کند، دیگرى آن که مهمان ‏مى‏شود.و هر کدام را آداب و روش و حد و حدودى است، قابل بحث.
‏مهمان، برکت‏خانه
‏بعضى، از مهمان گریزانند. برخى هم مهمان‏دوستند. هر ‏کدام هم‏نشان‏دهنده خصلت درونى افراد است. حضرت على(ع) را اندوهگین‏دیدند. پرسیدند: ‏یا على! سبب اندوه شما چیست؟ فرمود: «یک هفته‏است که مهمانى برایم نیامده ‏است!...» (1) .
‏این کجا؟ و آن که آمدن مهمان را نزول بلا مى‏شمارد و ‏کوه غم بردلش مى‏افتد و عزا مى‏گیرد، کجا؟ برکت‏خانه، در آمد و شد مهمان‏است. مهمان ‏رحمت الهى است و پذیرایى از مهمان، توفیقى ارجمنداست که نصیب هر کس نمى‏شود. مهمان ‏حبیب خداست. درضرب‏المثلهاى ایرانى است که: «مهمان، روزى خود را مى‏آورد.» (2) ‏البته این‏ضرب‏المثل، از احادیث اسلامى گرفته شده و ریشه‏اى دینى دارد. ‏ازحضرت رسول(ص) روایت است که: «الضیف ینزل برزقه ...»; (3) ‏مهمان،روزى ‏خود را نازل مى‏کند. البته اضافه بر این، گناهان صاحبخانه ومیزبان را هم مى‏زداید و ‏این برکتى شگفت است. باز هم در این زمینه‏حدیثى از امام صادق(ع) بشنویم که به یکى ‏از یارانش به نام «حسین بن‏نعیم‏» فرمود:
- ‏آیا برادران دینى‏ات را دوست دارى؟
‏ 5
- ‏آرى.
- ‏آیا به تهیدستان آنان سود مى‏رسانى؟
- ‏آرى.
- ‏سزاوار است ‏که دوستداران خدا را دوست‏بدارى. به خداسوگند، نفع تو به هیچ یک از آنان نمى‏رسد، ‏مگر آنکه دوستشان بدارى.راستى، آیا آنان را به خانه خودت دعوت مى‏کنى؟
- ‏آرى. ‏هرگز غذا نمى‏خورم مگر آنکه پیش من دو سه نفر یا کمتر وبیشتر از برادران هستند.
‏حضرت فرمود:
- ‏آگاه باش که فضیلت آنان بر تو، بیش از برترى تو بر آنان است!
(‏راوى که با شنیدن این سخن به تعجب آمده بود، پرسید
- ‏فدایت‏شوم! من به ‏آنان طعام مى‏دهم، مرکب خویش را دراختیارشان مى‏گذارم، با این حال آنان برتر از ‏منند؟
- ‏آرى! چون وقتى آنان به خانه تو وارد مى‏شوند، همراه خود،آمرزش تو و ‏خانواده‏ات را همراه مى‏آورند و چون مى‏روند، گناهان توو خانواده‏ات را با خویش ‏مى‏برند. (4) .
‏کسى که خانه‏اى وسیع، امکاناتى فراوان و دستى ‏سخاوتمند دارد،شکرانه نعمتهاى الهى را گاهى باید با انفاق و صدقه، گاهى با اطعام ‏ومهمانى، هدیه، دستگیرى از بینوایان، کمک به محرومان و ... ادا کند، وگرنه شهرت و ‏ثروت و مال، وبال او خواهد شد.
‏ولیمه‏‏ ‏، یک سنت دینى
‏در باره اینکه کى باید سور و اطعام داد، و به ‏چه کسانى و چگونه،در دستورهاى دینى، آداب و نکات فراوانى آمده است که به بعضى‏اشاره ‏مى‏شود.
‏موارد مهمانى
‏از توصیه‏هاى حضرت رسول به امیرالمؤمنین(ع) یکى هم ‏این‏بود:
«‏یا على! لا ولیمة الا فى خمس: فى عرس او خرس او عذار او وکار او ‏رکاز»; (5) .
‏یا على! جز در این پنج مورد، ولیمه‏اى (اطعام و ‏مهمانى‏دادن)نیست: ازدواج و عروسى، تولد نوزاد، ختنه کردن کودک، ساختن یاخریدن ‏خانه، بازگشت از سفر حج.
‏در این موارد، سزاوار است که انسان به این بهانه و ‏مناسبت،سفره‏اى بگسترد، ذبحى کند و مؤمنان را به مهمانى دعوت کند.
‏در حدیث ‏دیگرى از رسول خدا(ص) نقل شده که فرمود: هر کس‏مسجدى ساخت، گوسفند چاقى را ذبح کند ‏و از گوشت آن به محرومان‏بینوا اطعام کند و از خداوند بخواهد که شر سرکشان جن و انس ‏وشیطانها را از او دور کند. (6) .
‏مهمانى براى هر یک از موارد یاد ‏شده، سنتى اسلامى است که دلهارا به هم مهربانتر و صفا و صمیمیت میان جامعه را بیشتر ‏مى‏کند و اقوام‏و دوستان، یکدیگر را مى‏بینند و آشناتر مى‏شوند، روحها شاداب‏تر ‏وزندگیها بانشاطتر مى‏شود.
‏در زندگى اولیاء دین و پیشوایان معصوم نیز، ‏نمونه‏هاى فراوانى ازاین گونه ضیافتها دیده مى‏شود. از جمله به این نمونه دقت کنید: ‏امام‏هفتم، حضرت کاظم(ع) براى تولد یکى از فرزندانش ولیمه و اطعام‏داد و به مدت سه ‏روز در مسجدها و کوچه‏ها، در ظرفهایى به مردم‏«فالوده‏» داده شد. برخى پشت‏سر، این ‏کار را بر حضرت عیب گرفتند.وقتى امام کاظم شنید، در پاسخ آن عیبجویى، به سنت انبیا ‏و روش‏پیامبر اکرم(ص) استناد نمود. (7) .

 

پرداخت با کلیه کارتهای عضو شتاب امکان پذیر است.

تحقیق اخلاق زیست محیطی

تحقیق اخلاق زیست محیطی

فرمت فایل دانلودی: .zip
فرمت فایل اصلی: .doc
تعداد صفحات: 21
حجم فایل: 55 کیلوبایت
قیمت: 8000 تومان

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
دسته بندی : وورد
نوع فایل :  word (..doc) ( قابل ویرایش و آماده پرینت )
تعداد صفحه : 21 صفحه

 قسمتی از متن word (..doc) : 
 

‏اخلاق‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏(1‏)
‏اخلاق‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏ ‏چیست؟
‏پارک‏ ‏ملی‏ ‏کاکادو‏(2)‏،‏ ‏در‏ ‏منطقه‏ ‏حفاظت‏ ‏شدة‏ ‏شمال‏ ‏استرالیا،‏ ‏شامل‏ ‏بیشه‏‌‏زارهای‏ ‏تنومند،‏ ‏باتلاق‏‌‏ها‏ ‏و‏ ‏آبراهه‏‌‏هایی‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏گونه‏‌‏ای‏ ‏از‏ ‏تنوع‏ ‏غنی‏ ‏حیات‏ ‏را‏ ‏پدید‏ ‏می‏‌‏آورد‏. ‏این‏ ‏پارک‏ ‏دارای‏ ‏گونه‏‌‏هایی‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏هیچ‏ ‏کجای‏ ‏دیگر‏ ‏یافت‏ ‏نمی‏‌‏شوند‏.‏گونه‏‌‏هایی‏ ‏مثل‏ ‏طوطی‏ ‏کلاه‏ ‏به‏ ‏سر‏(3) ‏و‏ ‏لاک‏‌‏پشت‏ ‏دماغ‏ ‏خوکی‏(4) ‏که‏ ‏هر‏ ‏دو‏ ‏جزء‏ ‏گونه‏‌‏های‏ ‏در‏ ‏معرض‏ ‏خطرند‏. ‏کاکادو‏ ‏محیطی‏ ‏تفریحی‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏عین‏ ‏حال‏ ‏لذت‏‌‏های‏ ‏زیبایی‏ ‏شناسانه‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏بازدیدکنندگان‏ ‏خود‏ ‏ارائه‏ ‏کرده‏ ‏و‏ ‏فرصت‏‌‏های‏ ‏تحقیقاتی‏ ‏را‏ ‏برای‏ ‏پژوهشگران‏ ‏فراهم‏ ‏می‏‌‏آورد‏. ‏بسیاری‏ ‏می‏‌‏اندیشند‏ ‏که‏ ‏کاکادو‏ ‏مکانی‏ ‏سرشار‏ ‏از‏ ‏زیبایی‏ ‏بوده‏ ‏و‏ ‏به‏ ‏لحاظ‏ ‏اکولوژیکی‏ ‏دارای‏ ‏اهمیت‏ ‏فراوانی‏ ‏است‏ ‏و‏ ‏این‏ ‏اندیشه،‏ ‏خود‏ ‏ناشی‏ ‏از‏ ‏اهمیت‏ ‏معنوی‏ ‏بومیان‏ ‏جاوین‏(5) ‏است‏. ‏علاوه‏ ‏بر‏ ‏این‏‌‏ها‏ ‏کاکادو‏ ‏دارای‏ ‏معادن‏ ‏غنی‏ ‏طلا،‏ ‏پلاتینیوم،‏ ‏پالادیوم‏(6) ‏و‏ ‏اورانیوم‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏برخی‏ ‏تصور‏ ‏می‏‌‏کنند‏ ‏باید‏ ‏مورد‏ ‏استخراج‏ ‏و‏ ‏بهره‏‌‏برداری‏ ‏قرار‏ ‏گیرند‏. ‏اما‏ ‏طرفداران‏ ‏محیط‏ ‏زیست‏ ‏می‏‌‏گویند‏ ‏اگر‏ ‏چنین‏ ‏اتفاقی‏ ‏رخ‏ ‏دهد،‏ ‏جنبه‏‌‏های‏ ‏تفریحی،‏ ‏هنر‏ ‏شناسانه‏ ‏و‏ ‏فرصت‏‌‏های‏ ‏پژوهشی‏- ‏که‏ ‏قبلا‏ ‏ذکر‏ ‏آن‏ ‏رفت‏- ‏رو‏ ‏به‏ ‏نقصان‏ ‏می‏‌‏گذارند‏. ‏زیبایی‏ ‏کاکادو‏ ‏تقلیل‏ ‏خواهد‏ ‏یافت،‏ ‏گونه‏‌‏های‏ ‏کمیاب‏ ‏گیاهی‏ ‏و‏ ‏جانوری‏ ‏از‏ ‏بین‏ ‏می‏‌‏روند،‏ ‏غنای‏ ‏زیست‏ ‏بومی‏ ‏منطقه‏ ‏کاهش‏ ‏می‏‌‏یابد،‏ ‏طبیعی‏ ‏بودن‏ ‏این‏ ‏مکان‏ ‏به‏ ‏خطر‏ ‏افتاده‏ ‏و‏ ‏بی‏‌‏اعتبار‏ ‏می‏‌‏شود‏ ‏و‏ ‏ارزش‏‌‏های‏ ‏معنوی‏ ‏جاوین‏ ‏تنزل‏ ‏پیدا‏ ‏می‏‌‏کند‏. ‏بیش‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏معادن‏ ‏گوناگون‏ ‏کاکادو‏ ‏مورد‏ ‏استخراج‏ ‏قرار‏ ‏گرفته‏ ‏و‏ ‏اکنون‏ ‏فشارهای‏ ‏بیشتری‏ ‏هست‏ ‏که‏ ‏خواهان،‏ ‏کندوکاو‏ ‏و‏ ‏بهره‏‌‏برداری‏ ‏گسترده‏‌‏تر‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏معادن‏ ‏است‏. ‏آیا‏ ‏باید‏ ‏اجازة‏ ‏این‏ ‏استخراج‏‌‏ها‏ ‏صادر‏ ‏شود؟‏ ‏آیا‏ ‏اصلا‏ ‏باید‏ ‏برای‏ ‏هر‏ ‏گونه‏ ‏استخراجی‏ ‏اجازه‏ ‏صادر‏ ‏شود؟‏ ‏چگونه‏ ‏می‏‌‏توان‏ ‏برای‏ ‏این‏ ‏پرسش‏‌‏های‏ ‏اخلاقی،‏ ‏پاسخ‏‌‏های‏ ‏دقیقی‏ ‏یافت؟
‏بدون‏ ‏تردید‏ ‏شواهد‏ ‏تجربی‏ ‏یا‏ ‏واقعی‏ ‏دارای‏ ‏نقش‏ ‏مهم‏ ‏و‏ ‏اساسی‏‌‏اند‏. ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏مثال،‏ ‏مخالفان‏ ‏بهره‏‌‏برداری‏ ‏از‏ ‏معادن‏ ‏ادعا‏ ‏می‏‌‏کنند‏ ‏که‏ ‏این‏ ‏کار‏ ‏احتمالا‏ ‏رودخانه‏‌‏ها‏ ‏را‏ ‏آلوده‏ ‏می‏‌‏کند،‏ ‏حیات‏ ‏وحش‏ ‏را‏ ‏مسموم‏ ‏می‏‌‏کند،‏ ‏حیات‏ ‏گونه‏‌‏های‏ ‏کمیاب‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏مخاطره‏ ‏افکنده‏ ‏و‏ ‏اکوسیستم‏‌‏های‏ ‏گوناگون‏ ‏آنجا‏ ‏راه‏ ‏به‏ ‏هم‏ ‏می‏‌‏ریزد‏. ‏این‏ ‏مخالفت‏ ‏با‏ ‏استخراج‏ ‏معادن،‏ ‏بر‏ ‏پایة‏ ‏امور‏ ‏واقعی‏ ‏و‏ ‏تجربه‏‌‏های‏ ‏عملی‏ ‏مطرح‏ ‏می‏‌‏شود‏ ‏و‏ ‏مدعی‏ ‏است‏ ‏چنین‏ ‏اتفاق‏‌‏هایی‏ ‏پیش‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏نیز‏ ‏به‏ ‏وقوع‏ ‏پیوسته‏ ‏است‏. ‏در‏ ‏مقابل،‏ ‏بسیاری‏ ‏از‏ ‏طرفداران‏ ‏بهره‏‌‏برداری‏ ‏از‏ ‏معادن،‏ ‏این‏ ‏ادعاهای‏ ‏تجربی‏ ‏را‏ ‏مورد‏ ‏تردید‏ ‏قرار‏ ‏داده‏‌‏اند‏ ‏و‏ ‏حتی‏ ‏در‏ ‏میان‏ ‏آن‏‌‏ها‏ ‏عده‏‌‏ای‏ ‏هستند‏ ‏که‏ ‏معتقدند‏ ‏حتی‏ ‏اگر‏ ‏این‏ ‏مخالفت‏‌‏ها‏ ‏و‏ ‏ادعاها‏ ‏حقیقی‏ ‏باشند،‏ ‏بهتر‏ ‏است‏ ‏کار‏ ‏استخراج‏ ‏ادامه‏ ‏یابد‏. ‏در‏ ‏واقع‏ ‏فیصله‏ ‏یافتن‏ ‏این‏ ‏امور،‏ ‏متضمن‏ ‏آن‏ ‏نیست‏ ‏که‏ ‏بحث‏ ‏اصلی‏ ‏هم‏ ‏فروکش‏ ‏کرده‏ ‏و‏ ‏رفع‏ ‏و‏ ‏رجوع‏ ‏شده‏ ‏است‏ ‏کشمکش‏‌‏ها‏ ‏پیرامون‏ ‏این‏ ‏امور‏ ‏تنها‏ ‏در‏ ‏رویارویی‏ ‏با‏ ‏یک‏ ‏پس‏ ‏زمینه‏ ‏خاص‏ ‏دارای‏ ‏معنا‏ ‏بوده‏ ‏و‏ ‏تنها‏ ‏در‏ ‏مقابله‏ ‏با‏ ‏آن‏ ‏نوع‏ ‏زمینه،‏ ‏فوایدی‏ ‏خواهد‏ ‏داشت‏. ‏از‏ ‏سوی‏ ‏دیگر‏ ‏تفاوت‏‌‏های‏ ‏موجود‏ ‏در‏ ‏این‏ ‏پس‏ ‏زمینه،‏ ‏خود‏ ‏موجب‏ ‏پدید‏ ‏آمدن‏ ‏ارزیابی‏‌‏های‏ ‏متفاوت‏ ‏در‏ ‏خصوص‏ ‏آن‏ ‏عملی‏ ‏می‏‌‏شود‏ ‏که‏ ‏باید‏ ‏انجام‏ ‏پذیرد‏. ‏عوامل‏ ‏تشکیل‏ ‏دهندة‏ ‏این‏ ‏زمینه‏ ‏عبارتنداز‏ : ‏خواسته‏‌‏ها،‏ ‏الویت‏‌‏ها،‏‌‏اهداف،‏ ‏مقاصد‏ ‏و‏ ‏اصول‏ ‏و‏ ‏از‏ ‏جمله‏ ‏اصول‏ ‏اخلاقی‏. ‏ممکن‏ ‏است‏ ‏یک‏ ‏محیط‏ ‏باور‏ ‏بخواهد‏ ‏بداند‏ ‏که‏ ‏آیا‏ ‏عمل‏ ‏استخراج،‏ ‏تهدیدی‏ ‏برای‏ ‏حیات‏ ‏وحش‏ ‏به‏ ‏شمار‏ ‏می‏‌‏رود‏ ‏یا‏ ‏نه؟‏ ‏چرا‏ ‏که‏ ‏او‏ ‏می‏‌‏خواهد‏ ‏حیات‏ ‏وحش‏ ‏حفظ‏ ‏شود‏ ‏یا‏ ‏جدی‏‌‏تر‏ ‏از‏ ‏این،‏ ‏به‏ ‏این‏ ‏دلیل‏ ‏که‏ ‏وی‏ ‏می‏‌‏اندیشد‏ ‏اسباب‏ ‏مرگ‏ ‏حیات‏ ‏وحش‏ ‏را‏ ‏فراهم‏ ‏آوردن،‏ ‏یک‏ ‏خطای‏ ‏اخلاقی‏ ‏است‏ . ‏این‏ ‏زمینة‏ ‏ارزیابانه،‏ ‏اصول‏ ‏اخلاقی‏ ‏را‏ ‏شامل‏ ‏نمی‏‌‏شود‏ ‏چرا‏ ‏که‏ ‏ممکن‏ ‏است‏ ‏برخی‏ ‏از‏ ‏مردم‏ ‏انسان‏‌‏هایی‏ ‏غیراخلاقی‏ ‏و‏ ‏یا‏ ‏نوعی‏ ‏از‏ ‏انسان‏‌‏های‏ ‏خودمدار‏ ‏باشند‏. ‏ولی‏ ‏بهرحال‏ ‏بسیاری‏ ‏از‏ ‏مردم‏ ‏خواهان‏ ‏آنند‏ ‏که‏ ‏اعمال‏ ‏خودشان‏ ‏و‏ ‏کردارهای‏ ‏دیگران‏- ‏از‏ ‏جمله‏ ‏کنش‏‌‏های‏ ‏حکومت‏‌‏ها،‏ ‏شرکت‏‌‏های‏ ‏سهامی‏ ‏و‏ ‏انجمن‏‌‏های‏ ‏شهر‏- ‏با‏ ‏اصول‏ ‏اخلاقی‏ ‏وفق‏ ‏داشته‏ ‏باشد‏. ‏برای‏ ‏چنین‏ ‏مردمی‏ ‏شفافیت‏ ‏مجادله‏ ‏پیرامون‏ ‏کاکادو‏ ‏مستلزم‏ ‏رویکرد‏ ‏به‏ ‏اصولی‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏خصوص‏ ‏رفتار‏ ‏ما‏ ‏با‏ ‏طبیعت‏ ‏وحش،‏ ‏راهنمایی‏‌‏های‏ ‏اخلاقی‏ ‏پیش‏ ‏رویمان‏ ‏نهاده‏ ‏و‏ ‏ما‏ ‏را‏ ‏قادر‏ ‏می‏‌‏سازد‏ ‏به‏ ‏سوالاتی‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏دست‏ ‏پاسخ‏ ‏دهیم‏: ‏چه‏ ‏می‏‌‏شود‏ ‏اگر‏ ‏اعمال‏ ‏و‏ ‏رفتار‏ ‏ما‏ ‏موجب‏ ‏انقراض‏ ‏یک‏ ‏گونه‏ ‏شود؟‏ ‏چه‏ ‏خواهد‏ ‏شد‏ ‏اگر‏ ‏کنش‏‌‏های‏ ‏ما‏ ‏باعث‏ ‏مرگ‏ ‏حیوانات‏ ‏خاص‏ ‏شود؟‏ ‏چه‏ ‏اهمیتی‏ ‏دارد‏ ‏اگر‏ ‏ما‏ ‏باعث‏ ‏فرسایش‏ ‏گستردة‏ ‏کاکادو‏ ‏شویم؟‏ ‏چه‏ ‏اتفاقی‏ ‏می‏‌‏افتد‏ ‏اگر‏ ‏ما‏ ‏رودخانة‏ ‏جنوبی‏ ‏تمساح‏(7) ‏را‏ ‏به‏ ‏نهری‏ ‏عاری‏ ‏از‏ ‏زندگی‏ ‏بدل‏ ‏کنیم؟‏ ‏آیا‏ ‏بهتر‏ ‏این‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏کاکادو‏ ‏را‏ ‏حفظ‏ ‏کنیم‏ ‏یا‏ ‏به‏ ‏تولید‏ ‏انبوه‏ ‏ثروت‏‌‏های‏ ‏مادی‏ ‏بپردازیم‏ ‏که‏ ‏ممکن‏ ‏است‏ ‏زندگی‏ ‏تعدادی‏ ‏انسان‏ ‏را‏ ‏بهبود‏ ‏بخشد؟‏ ‏آیا‏ ‏انقراض‏ ‏یک‏ ‏گونه،‏ ‏بهایی‏ ‏قابل‏ ‏قبول‏ ‏برای‏ ‏افزایش‏ ‏فرصت‏ ‏اشتغال‏ ‏است؟‏ ‏اصول‏ ‏ذکر‏ ‏شده‏- ‏که‏ ‏هدایت‏ ‏کنندة‏ ‏سلوک‏ ‏ما‏ ‏با‏ ‏طبیعت‏ ‏وحش‏ ‏است‏- ‏نوعی‏ ‏اخلاق‏ ‏محیطی،‏ ‏در‏ ‏کلی‏‌‏ترین‏ ‏مفهوم‏ ‏خویش،‏ ‏را‏ ‏پی‏ ‏می‏‌‏ریزد‏. ‏این‏ ‏اخلاق،‏ ‏خود‏ ‏شامل‏ ‏نظریه‏‌‏ها‏ ‏و‏ ‏مکتب‏‌‏های‏ ‏گوناگون‏ ‏و‏ ‏متنوعی‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏در‏ ‏عین‏ ‏رقابت‏ ‏با‏ ‏یکدیگر،‏ ‏گاه‏ ‏با‏ ‏یکدیگر‏ ‏همپوشی‏ ‏نیز‏ ‏دارند.
‏کسانی‏ ‏که‏ ‏دارای‏ ‏نقطه‏ ‏نظرات‏ ‏اخلاقی‏- ‏از‏ ‏نوع‏ ‏محیط‏ ‏زیستی‏ ‏آن‏- ‏هستند،‏ ‏به‏ ‏نوعی‏ ‏از‏ ‏اخلاق‏ ‏پای‏‌‏بندند‏ ‏که‏ ‏حداقل‏ ‏بر‏ ‏یک،‏ ‏و‏ ‏معمولا‏ ‏بر‏ ‏تعدادی‏ ‏از‏ ‏اصول‏ ‏مشخص‏ ‏متکی‏ ‏است.
‏محیط‏ ‏باوری‏ ‏را‏ ‏در‏ ‏نظر‏ ‏بگیرید‏ ‏که‏ ‏می‏‌‏گوید‏ ‏انقراض‏ ‏یک‏ ‏گونه‏ ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏پیامد‏ ‏رفتار‏ ‏انسانی،‏ ‏چیز‏ ‏بدی‏ ‏است،‏ ‏احتمالا‏ ‏حتی‏ ‏آنقدر‏ ‏بد،‏ ‏که‏ ‏اصلا‏ ‏دلیل‏ ‏این‏ ‏رفتار‏ ‏انسانی‏ ‏مهم‏ ‏نیست‏. ‏همین‏ ‏امر‏ ‏می‏‌‏تواند‏ ‏در‏ ‏یک‏ ‏اخلاق‏ ‏زیست‏ ‏محیطی،‏ ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏یک‏ ‏اصل‏ ‏در‏ ‏نظر‏ ‏گرفته‏ ‏شود‏. ‏با‏ ‏این‏ ‏حال‏ ‏یک‏ ‏محیط‏ ‏باور‏- ‏بدون‏ ‏اینکه‏ ‏ترسیمی‏ ‏چنان‏ ‏آشکار‏ ‏از‏ ‏موضوع‏ ‏داشته‏ ‏باشد‏- ‏می‏‌‏تواند‏ ‏کاملا‏ ‏پای‏‌‏بند‏ ‏به‏ ‏این‏ ‏نقطه‏‌‏نظر‏ ‏باشد‏ ‏که‏ ‏انقراض‏ ‏گونه‏‌‏ها‏ ‏و‏ ‏مسائل‏ ‏مشابه،‏ ‏به‏ ‏خودی‏ ‏خود‏ ‏و‏ ‏کاملا‏ ‏مجزا‏ ‏از‏ ‏هرگونه‏ ‏پیامدی‏ ‏که‏ ‏ممکن‏ ‏است‏ ‏به‏ ‏بار‏ ‏بیاورد،‏ ‏بد‏ ‏است‏. ‏احتمال‏ ‏دیگر‏ ‏آن‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏این‏ ‏اصل‏ ‏فی‏‌‏نفسه‏ ‏اصلی‏ ‏پایه‏ ‏و‏ ‏بنیادی‏ ‏نیست،‏ ‏بلکه‏ ‏خود‏ ‏به‏ ‏اصلی‏ ‏متکی‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏دغدغة‏ ‏رفاه‏ ‏انسانی‏ ‏داشتن‏ ‏را‏ ‏توصیه‏ ‏می‏‌‏کند‏ ‏و‏ ‏با‏ ‏این‏ ‏اعتقاد‏ ‏که‏ ‏انقراض‏ ‏گونه‏‌‏ها‏ ‏به‏ ‏انسان‏ ‏آسیب‏‌‏ ‏می‏‌‏رساند‏. ‏روشن‏ ‏ساختن‏ ‏الزامات‏ ‏اخلاقی،‏ ‏نخستین‏ ‏گام‏ ‏در‏ ‏جهت‏ ‏ارزیابی‏ ‏نقادانه‏ ‏یا‏ ‏توجیه‏ ‏انتقادی‏ ‏آن‏ ‏است‏. ‏اگر‏ ‏ما‏ ‏در‏ ‏مورد‏ ‏اخلاق‏‌‏های‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏ ‏گوناگون‏ ‏و‏ ‏رقابت‏‌‏گری‏ ‏که‏ ‏با‏ ‏آنها‏ ‏مواجه‏‌‏ایم،‏ ‏حکم‏ ‏صادر‏ ‏کنیم؛‏ ‏قطعا‏ ‏توجیه‏ ‏ضرورت‏ ‏می‏‌‏یابد‏. ‏این‏ ‏کافی‏ ‏نیست‏ ‏که‏ ‏سیاست‏‌‏های‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏ ‏با‏ ‏اصول‏ ‏بنیادی‏ ‏این‏ ‏اخلاق‏ ‏محیطی‏ ‏یا‏ ‏آن‏ ‏دیگری‏ ‏همخوانی‏ ‏و‏ ‏مطابقت‏ ‏داشته‏ ‏باشد،‏ ‏بلکه‏ ‏این‏ ‏سیاست‏‌‏ها‏ ‏باید‏ ‏با‏ ‏درستی‏ ‏و‏ ‏صدق‏ ‏این‏ ‏اخلاق‏ ‏وفق‏ ‏داشته‏ ‏و‏ ‏یا‏ ‏آن‏ ‏دیگری‏ ‏را‏ ‏بهتر‏ ‏توجیه‏ ‏کند‏. ‏در‏ ‏اینجا‏ ‏ما‏ ‏با‏ ‏دو‏ ‏پرسش‏ ‏رو‏ ‏به‏ ‏روییم‏: ‏چگونه‏ ‏می‏‌‏توان‏ ‏یک‏ ‏اخلاق‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏ ‏را‏ ‏به‏ ‏تفصیل‏ ‏شرح‏ ‏داد؟‏ ‏چگونه‏ ‏می‏‌‌‏توان‏ ‏اخلاق‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏ ‏قانونی‏ ‏و‏ ‏رسمی‏ ‏را‏ ‏توجیه‏ ‏کرد؟‏‌
‏اخلاق‏ ‏انسان‏ ‏محور
‏عده‏‌‏ای‏ ‏تصور‏ ‏می‏‌‏کنند‏ ‏که‏ ‏سیاست‏‌‏های‏ ‏زیست‏‌‏محیطی‏ ‏باید‏ ‏تنها‏ ‏بر‏ ‏پایة‏ ‏تأثیرگذاری‏‌‏شان‏ ‏بر‏ ‏روی‏ ‏انسان‏ ‏مورد‏ ‏ارزیابی‏ ‏قرار‏ ‏گیرند‏ (‏ن‏.‏ک‏ ‏باکستر،‏ 1974 ‏و‏ ‏نورتن،‏ 1988). ‏این‏ ‏دیدگاه‏ ‏موجب‏ ‏پدید‏ ‏آمدن‏ ‏اخلاق‏ ‏زیست‏ ‏محیطی‏ ‏انسان‏ ‏محور‏ ‏شده‏ ‏است‏. ‏اگرچه‏ ‏سودباوران‏ ‏کلاسیک،‏‌‏رنج‏ ‏کشیدن‏ ‏حیوانات‏ ‏را‏ ‏هم‏ ‏در‏ ‏ارزیابی‏‌‏های‏ ‏خود‏ ‏لحاظ‏ ‏می‏‌‏کنند،‏ ‏نوعی‏ ‏سودباوری‏- ‏که‏ ‏به‏ ‏ما‏ ‏توصیه‏ ‏می‏‌‏کند‏ ‏در‏ ‏مقابل‏ ‏رنج‏‌‏ها‏ ‏و‏ ‏ناراحتی‏‌‏های‏ ‏انسان،‏ ‏حداکثر‏ ‏تمتع‏ ‏را‏ ‏از‏ ‏شادکامی‏ ‏و‏ ‏خرسندی‏‌‏اش‏ ‏برگیریم‏- ‏نمونه‏‌‏ای‏ ‏از‏ ‏همین‏ ‏اخلاق‏ ‏انسان‏ ‏محور‏ ‏است‏. ‏پای‏‌‏بندی‏ ‏به‏ ‏این‏ ‏اخلاق،‏ ‏شخص‏ ‏را‏ ‏عمیقا‏ ‏ملزم‏ ‏می‏‌‏سازد‏ ‏که‏ ‏پیامدهای‏ ‏گوناگون‏ ‏شقوق‏ ‏مختلف‏ ‏گزینش‏ ‏در‏ ‏مورد‏ ‏کاکادو‏ ‏را‏ ‏در‏ ‏بستر‏ ‏لذت‏ ‏و‏ ‏الم‏ ‏انسان‏‌‏ها‏ ‏مورد‏ ‏محاسبه‏ ‏قرار‏ ‏دهد‏. ‏ما‏ ‏می‏‌‏توانیم‏ ‏دریابیم‏ ‏که‏ ‏استخراج‏ ‏معادن‏ ‏کاکادو،‏ ‏غنای‏ ‏اکولوژیکی‏ ‏باتلاق‏‌‏های‏ ‏آن‏‌‏جا‏ ‏را‏ ‏کاهش‏ ‏می‏‌‏دهد‏ ‏و‏ ‏اگر‏ ‏چنین‏ ‏اتفاقی‏ ‏رخ‏ ‏دهد،‏ ‏عده‏‌‏ای‏ ‏از‏ ‏انسان‏‌‏ها‏ ‏ناشاد‏ ‏و‏ ‏اندوهگین‏ ‏خواهند‏ ‏شد‏. ‏مثلا‏ ‏ممکن‏ ‏است‏ ‏برخی‏ ‏از‏ ‏مردم‏ ‏به‏ ‏دلیل‏ ‏وضعیت‏ ‏اسفناک‏ ‏حیوانات‏ ‏خاص‏ ‏آن‏ ‏منطقه‏ ‏متأثر‏ ‏شوند‏. ‏احتمالا‏ ‏عده‏‌‏ای‏ ‏دیگر‏ ‏به‏ ‏خاطر‏ ‏از‏ ‏بین
‏ ‏رفتن‏ ‏گونه‏‌‏های‏ ‏گیاهی‏ ‏و‏ ‏حیوانی‏ ‏غمگین‏ ‏می‏‌‏شوند‏ ‏و‏ ‏شاید‏ ‏بعضی‏ ‏انسان‏‌‏ها‏- ‏از‏ ‏جمله‏ ‏نسل‏ ‏آینده‏- ‏شانس‏ ‏بهره‏‌‏گیری‏ ‏از‏ ‏لذت‏‌‏های‏ ‏زیبایی‏ ‏شناسیک‏ ‏یا‏ ‏متمتع‏ ‏شدن‏ ‏از‏ ‏خرسندی‏ ‏ناشی‏ ‏از‏ ‏تفریحات‏ ‏خاص‏ ‏را‏ ‏از‏ ‏دست‏ ‏بدهند،‏ ‏این‏ ‏امکان‏ ‏وجود‏ ‏دارد‏ ‏که‏ ‏تغییرات‏ ‏آب‏ ‏و‏ ‏هوایی،‏ ‏تغییر‏ ‏در‏ ‏الگوهای‏ ‏بارش‏ ‏و‏ ‏تغییرات‏ ‏دیگری‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏دست،‏ ‏تأثیرات‏ ‏نامطلوبی‏ ‏بر‏ ‏عده‏‌‏ای‏ ‏دیگر‏ ‏از‏ ‏مردم‏ ‏برجای‏ ‏گذارد‏. ‏دیگران‏ ‏شاید‏ ‏به‏ ‏علت‏ ‏ویرانی‏ ‏و‏ ‏غارت‏ ‏مناطقی‏ ‏که‏ ‏گونه‏‌‏ای‏ ‏تعلق‏ ‏عاطفی‏ ‏و‏ ‏معنوی‏ ‏بدان‏ ‏داشته‏‌‏اند،‏ ‏دچار‏ ‏آسیب‏‌‏های‏ ‏روحی‏ ‏و‏ ‏روانی‏ ‏شوند.
‏در‏ ‏یک‏ ‏محاسبه‏ ‏ریاضی،‏ ‏تمامی‏ ‏این‏ ‏تأثیرات‏ ‏و‏ ‏پیامدهای‏ ‏منفی‏ ‏از‏ ‏همة‏ ‏سودمندی‏‌‏ها‏ ‏و‏ ‏شادکامی‏‌‏هایی‏ ‏کم‏ ‏می‏‌‏شوند‏ ‏که‏ ‏استخراج‏ ‏معادن‏ ‏کاکادو‏ ‏به‏ ‏همراه‏ ‏خواهد‏ ‏داشت‏. ‏یک‏ ‏اخلاق‏ ‏انسان‏ ‏محور‏ ‏می‏‌‏تواند‏ ‏به‏ ‏شکل‏‌‏گیری‏ ‏توافقات‏ ‏بنیادی‏ ‏با‏ ‏سیاست‏‌‏های‏ ‏محیط‏‌‏باوران‏ ‏منجر‏ ‏شود‏. ‏اما‏ ‏به‏ ‏هر‏ ‏حال‏ ‏این‏ ‏قضاوت‏‌‏ ‏با‏ ‏در‏ ‏نظر‏ ‏گرفتن‏ ‏علایق‏ ‏انسان‏‌‏ها‏ ‏به‏ ‏تنهایی‏ ‏و‏ ‏به‏ ‏خودی‏ ‏خود‏ ‏غنی‏‌‏تر‏ ‏شده‏ ‏است‏. ‏یکی‏ ‏از‏ ‏راه‏‌‏های‏ ‏مفید‏ ‏برای‏ ‏طرح‏ ‏و‏ ‏بیان‏ ‏این‏ ‏اخلاق‏ ‏این‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏بگوییم‏ ‏این‏ ‏اخلاق‏ ‏تنها‏ ‏انسان‏‌‏های‏ ‏به‏ ‏لحاظ‏ ‏اخلاقی‏ ‏قابل‏ ‏ملاحظه‏ ‏را‏ ‏مورد‏ ‏بحث‏ ‏و‏ ‏بررسی‏ ‏قرار‏ ‏می‏‌‏دهد‏. ‏یک‏ ‏چیز‏ ‏هنگامی‏ ‏به‏ ‏لحاظ‏ ‏اخلاقی‏ ‏مهم‏ ‏و‏ ‏قابل‏ ‏ملاحظه‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏به‏ ‏خاطر‏ ‏خودش،‏ ‏شخصا‏ ‏و‏ ‏فی‏‌‏نفسه‏ ‏و‏ ‏مستقل‏ ‏از‏ ‏سودمندی‏‌‏اش‏ ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏ابزاری‏ ‏برای‏ ‏دیگر‏ ‏اهداف،‏ ‏وارد‏ ‏حوزه‏ ‏ارزیابی‏ ‏اخلاقی‏ ‏شود.
‏لاک‏‌‏پشت‏ ‏دماغ‏ ‏خوکی‏ ‏را‏ ‏در‏ ‏نظر‏ ‏بگیرید‏. ‏در‏ ‏اخلاق‏ ‏انسان‏ ‏محوری‏ ‏که‏ ‏پیش‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏توضیح‏ ‏داده‏ ‏شد،‏ ‏نه‏ ‏گونه‏‌‏ای‏ ‏از‏ ‏این‏ ‏لاک‏‌‏پشت‏ ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏یک‏ ‏کل‏ ‏و‏ ‏نه‏ ‏تک‏ ‏به‏ ‏تک‏ ‏اعضای‏ ‏آن،‏ ‏به‏ ‏لحاظ‏ ‏اخلاقی‏ ‏قابل‏ ‏ملاحظه‏ ‏و‏ ‏مهم‏‌‏اند‏. ‏تنها‏ ‏شادی‏ ‏و‏ ‏اندوه‏ ‏انسان‏‌‏هاست‏ ‏که‏ ‏به‏ ‏لحاظ‏ ‏اخلاقی‏ ‏مهم‏ ‏است،‏ ‏و‏ ‏این‏ ‏لذت‏ ‏و‏ ‏الم‏ ‏ممکن‏ ‏است‏ ‏از‏ ‏آنچه‏ ‏که‏ ‏برای‏ ‏لاک‏‌‏پشت‏‌‏ها‏ ‏اتفاق‏ ‏می‏‌‏دهد‏ ‏تأثیر‏ ‏بپذیرد،‏ ‏یا‏ ‏ممکن‏ ‏است‏ ‏از‏ ‏آن‏ ‏متأثر‏ ‏نشود.
‏اخلاق‏ ‏جانور‏ ‏محور
‏در‏ ‏این‏ ‏نظریه‏ ‏اخلاقی‏ ‏ما‏ ‏با‏ ‏دیدگاهی‏ ‏مواجه‏‌‏ایم‏ ‏که‏ ‏نه‏ ‏تنها‏ ‏انسان‏‌‏ها‏ ‏بلکه‏ ‏حیوانات‏ ‏دیگر‏- ‏شامل‏ ‏همة‏ ‏حیوانات‏ ‏حوزة‏ ‏مورد‏ ‏بحث‏- ‏را‏ ‏هم‏ ‏به‏ ‏لحاظ‏ ‏اخلاقی‏ ‏مهم‏ ‏و‏ ‏قابل‏ ‏ملاحظه‏ ‏می‏‌‏داند‏. ‏خیلی‏ ‏از‏ ‏کارهایی‏ ‏که‏ ‏ما‏ ‏با‏ ‏محیط‏ ‏زیست‏ ‏طبیعی‏ ‏انجام‏ ‏می‏‌‏دهیم،‏ ‏آشکارا‏ ‏بر‏ ‏حیوانات‏ ‏تأثیر‏ ‏می‏‌‏گذارد‏ ‏و‏ ‏چنین‏ ‏توصیه‏ ‏شده‏ ‏که‏ ‏این‏ ‏موضوع‏ ‏باید‏ ‏در‏ ‏ارزیابی‏‌‏های‏ ‏اخلاقی‏ ‏مورد‏ ‏توجه‏ ‏قرار‏ ‏گیرد‏. ‏به‏ ‏عنوان‏ ‏مثال،‏ ‏اگر‏ ‏ما‏ ‏توجه‏ ‏کنیم‏ ‏که‏ ‏آلودگی‏ ‏در‏ ‏رودخانة‏ ‏تمساح‏ ‏باعث‏ ‏می‏‌‏شود‏ ‏که‏ ‏جانوران‏ ‏به‏ ‏رنج‏ ‏بیفتند،‏ ‏در‏ ‏این‏‌‏صورت‏ ‏این‏ ‏یک‏ ‏عیب‏ ‏اخلاقی‏ ‏است‏ ‏که‏ ‏باید‏ ‏به‏ ‏گونه‏‌‏ای‏ ‏مستقل‏ ‏از‏ ‏تأثر‏ ‏و‏ ‏تأثیرش

 

پرداخت با کلیه کارتهای عضو شتاب امکان پذیر است.

تحقیق اخلاق از دیدگاه قرآن پیامبر و عترت 46 ص

تحقیق اخلاق از دیدگاه قرآن پیامبر و عترت 46 ص

فرمت فایل دانلودی: .zip
فرمت فایل اصلی: .doc
تعداد صفحات: 45
حجم فایل: 52 کیلوبایت
قیمت: 8000 تومان

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
دسته بندی : وورد
نوع فایل :  word (..doc) ( قابل ویرایش و آماده پرینت )
تعداد صفحه : 45 صفحه

 قسمتی از متن word (..doc) : 
 

‏2
‏اخلاق از دیدگاه قرآن پ‏یامبر و عترت
‏مقدمه کتاب
‏فلسفه اخلاق
‏فلسفه اخلاق از علل پیدایش اخلاق بحث مینماید و اینکه اساسا مبناء و ‏منشااخلاق چیست و از کجا نشاءت گرفته و علت به وجود آمدن قوانین و قواعد آن چه مى ‏باشد؟ و چرا باید به آن گردن نهاد و سر پیچى از آن چه عواقبى را به دنبال مى آورد؟ ‏بحث و مورد گفتگو قرار مى دهد.
‏حوزه بحث پیرامون فلسفه ‏اخلاق
1- ‏اخلاق نظرى 2- اخلاق ‏عملى 3- اخلاق مکتبى 4- اخلاق فلسفى
1- ‏اخلاق نظرى
‏اخلاق نظرى از ‏کیفیت پیدایش علمى اخلاق بحث مینماید و از شناخت اخلاق در محور خوبیها و بدیها و ‏معیارهاى ارزشى اخلاق سخن میگوید.
2- ‏اخلاق علمى
‏اخلاق عملى از ‏کیفیت پیاده کردن و عمل نمودن و به کار بستن اوصاف اخلاقى بحث مینماید.
3- ‏اخلاق مکتبى
‏اخلاق مکتبى دیدگاههاى اخلاقى هر ‏مکتبى را مطرح میکند و نظریات جهان بینى مختلف اخلاقى را پیرامون مسئله اخلاق به ‏میان میآورد مثلا دیدگاه مکتب رواقیون چیست ؟ و دیدگاه مکتب الهیون کدام است ‏؟
4- ‏اخلاق فلسفى
‏از نظریات و دیدگاههاى فلاسفه در ‏اخلاق از نظر فلسفى بحث مینماید مثلا کانت چه میگوید؟ مارکس چه گفته است ؟ و دیدگاه
‏3
‏ارسطو و فارابى در زمینه اخلاق چه میباشد؟
‏اخلاق از دیدگاه ‏مذاهب و مکاتب
‏به دلیل اهمیت و ‏وسیع بودن بحث فلسفه اخلاق در میان مذاهب فقط مذاهب اسلامى خاصه شیعى را مورد بررسى ‏قرار مى دهیم
1- ‏اخلاق از دیدگاه مذاهب اسلامى : گروهى از امامیه و معتزله معتقد ‏به حسن و قبح (خوب و بد)عقلى اعمال مى باشد و براى اثبات مدعاى خویش دلائل و شواهدى ‏را اقامه مینماید همچنین گروهى نیز به حسن و قبح شرعى اعمال معتقدند، و میگویند عقل ‏را قدرت و کشش بر درک محاسن اخلاقى و قبایح نیست ، و فقط شارع میتواند حسن و قبح ‏اعمال را تشخیص دهد این گروه همان اشاعره هستند که عقل را کوچکتر و نارساتر از آن ‏میدانند که بتواند همه مسائل اخلاقى را بفهمند و حسن و قبح آنرا را انتزاع ‏نمایند.
‏حسن قبح عقلى
‏همانطورى که بیان شد امامیه و ‏معتزله معتقد به حسن و قبح عقلى اعمال هستند؛ این گروه از دانشمندان علم اخلاق مى ‏گویند: عقل همه بایدها و نبایدها و محاسن و شرور را تشخیص میدهد مثلا صدق عدل خوب و ‏شایسته است و دروغ و ظلم ، بد و ناروا میباشد.
‏نظر برخى از ‏دانشمندان در زمینه حسن و قبح عقلى
1 - ‏دلائل حکیم ملا عبدالرزاق فیاض لاهیجى : وى معتقد است که عقل ‏میداند که فعل فلانى که امر شرعى به آن وارد شد در نفس الامر نیکو و احسن است ، اگر ‏فعل مذکور قبیح بود یا خالى از جهات قبح بود، البته قبیح بود از حکیم طلب آن فعل
‏3
. ‏همچنین فعلى که نهى شرعى بر آن وارد شده عقل مى تواند بفهمد که مذموم است در نفس ‏الامر، و الا نهى از آن مذموم بود (2) ‏مجموع استدلال حکیم متاءله به ثبوت میرساند که عقل حسن و قبح را تشخیص مى دهد یعنى ‏اگر عقل همه بایدها و نبایدها را بفهمد با ادله مستدل ایشان حسن و قبح عقلى است نه ‏شرعى .
2 - ‏دلائل محقق بزرگوار طوسى : ایشان در کتاب کشف المراد اثبات نموده اند ‏که حسن و قبح عقلى است نه شرعى ، به دلیل اینکه عقل حسن احسان و افعال ناشایسته و ‏قبح ظلم را بخوبى تشخیص میدهد و هیچ نیازى به شرعى بودن آن نیست ؛ و دیگر اینکه اگر ‏حسن و قبح شرعا و بخصوص ثابت گردد و تشخیص عقل در آن هیچ گونه دخالتى نداشته باشد ‏هر دو از عقلى و شرعى بودن ، منتفى مى شوند.(3)
‏قاعده ‏ملازمه : یکى از دلائل عقلى بودن حسن و قبح قاعدة ملازمه است ، که مى گوید ((‏کلما حکم به ‏الشرع حکم به العقل )) یعنى هر چه را که شرع به آن حکم میکند، عقل هم همان را حکم ‏میکند، این قاعده یکى از استدلالهاى بسیار مهم کلامى است که اهل استنباط و عقل از ‏این قاعده استفاده میکنند. معتزله و امامیه و همه طرفداران حسن و قبح ، با همین ‏قاعده ملازمه استدلال میکنند، که عقل قدرت فهم حسن و قبح را دارد، همچنین سخن ‏امیرالمؤ منین على علیه السلام نیز گواه بر مسئله میباشد که حسن و قبح عقلى است . ‏حضرت فرمود: من لم یعرف مضره الشرلم یقدر على المتناع منه (4)
‏کسى ‏که زیان و ضرر شر و بدى را نشناسد قادر بر پرهیز از آن نیست
‏5
.
‏حسن و قبح شرعى
‏برخى معتقدند که حسن و قبح شرعى ‏است ، یعنى هر حکم شرعى که بر آن وارد شده عقل هم باید او را بپذیرد و عقل قبل از ‏ورود شرعى حق حکم کردن ندارد. اشاعره از طرفداران و بنیان گذاران این عقیده ‏میباشد.
‏نظریات دانشمندان در خصوص حسن و قبح
‏گروهى از دانشمندان میگویند: حسن ‏و قبح شرعى است که این نظریه یکى از دلائل اشاعره میباشد. و شبیه به نظریات ‏دانشمندانى است که براى جامعه اصالت قائلند، زیرا سوسیالیستها (جامعه گرایان ) ‏اخلاق رایک پدیده اجتماعى میدانند و میگویند خوب چیزى است که جامعه میطلبد و بد ‏چیزى است که جامعه نفى میکند.
‏نظریه فاضل قوشچى در خصوص حسن ‏و قبح شرعى
‏از دیدگاه وى هیچ ‏حکمى در حسن و قبح اشیاء براى عقل ثابت نیست و حسن و قبح (به فعلیت ) بر نمى گردد ‏به امر حقیقى قبل از ورود شرع ، که کاشف بر شرع مقدس باشد آنچنانکه معتزله مى ‏پندارند، بلکه شرع آن چیزى است که از براى او حسن و قبح ثابت شده است . نتیجه اینکه ‏قبل از ورود شرع براى افعال هیچگونه حسن و قبحى وجود ندارد و هر گاه شارع قضیه را ‏عکس کند یا نفى آنچه قبیح است را نیکو و آنچه را که نیکو است قبیح مینماید (5)
‏علیهذا ‏اشاعره با استفاده از مکتب جبر، استدلال مینمایند که انسان در تمامى اعمالى که ‏انجام میدهد، مجبور است ، و بر این اساس ، حسن و قبح فاقد معنا میشود، زیرا تمام ‏چیزهایى که در خارج محقق میشود فاعل و ایجاد کننده آن خداست و هم اوست که خوب و بد

 

پرداخت با کلیه کارتهای عضو شتاب امکان پذیر است.

تحقیق اخلاص

تحقیق اخلاص

فرمت فایل دانلودی: .zip
فرمت فایل اصلی: .doc
تعداد صفحات: 29
حجم فایل: 45 کیلوبایت
قیمت: 8000 تومان

لینک دانلود و خرید پایین توضیحات
دسته بندی : وورد
نوع فایل :  word (..doc) ( قابل ویرایش و آماده پرینت )
تعداد صفحه : 29 صفحه

 قسمتی از متن word (..doc) : 
 

‏اخلاص‏
‏به‏ تعبیر لطیف محقق طوسى «پارسى اخلاص، ویژه کردن باشد»‏ ‏؛‏ یعنى، ‏انسان‏ قلبش را مخصوص حق کند تا احدى جز «مقلب القلوب» در حرم دل او راه نیابد و ‏البته‏ اگر انسان محب شود، صحنه نفس را براى محبوب، خالص مى‏کند؛ چون مى‏داند که ‏محبوب‏ با مبغوض، جمع نمى‏شود.
‏کسى‏ که کارى را هم براى خدا وهم براى غیر خدا انجام دهد، خدا آن کار را ‏نمى‏‏‏پذیرد؛‏ زیرا دین کما و کیفا مخصوص خداست. قرآن کریم در مورد کمیت مى‏فرماید:
‏«‏و‏ له الدین واصبا»‏ ‏.
‏«‏واصب‏»‏ به معناى پر، تام، جامع و کامل است و آیه شریفه بدین معناست که مجموعه ‏دین‏ را خدا تنظیم مى‏کند و بنابراین، همه قوانین و مقررات باید از راه وحى تدوین ‏شود‏ و حتى کلمه‏اى از آن کم و یا بر آن افزوده نشود؛ در نتیجه حذف هر چیزى به نام ‏نسخ‏ و نیز اثبات هر چیزى به عنوان شریعت نو باید از راه وحى باشد.
‏در‏ باره کیفیت نیز مى‏فرماید:
‏«‏ألا‏ لله الدین الخالص»‏
‏فقط‏ به نام و یاد خدا باید این مجموعه را فهمید و به آن عمل کرد و آن را به ‏دیگران‏ آموخت .
‏بنابراین،‏ تنها کسانى متدین واقعى و دیندارند که مخلص باشند. از این‏روخداى ‏سبحان‏ مى‏فرماید :
‏«‏و‏ ما أمروا إلا لیعبدوا الله مخلصین له الدین حنفاء»‏
‏مردم‏ هیچ مأموریتى ندارند جز این که دستورهاى دین را مخلصانه براى‏خدا انجام ‏دهند؛‏ یعنى فهمشان و عملشان براى خدا باشد و محصول اخلاص نیز لقاى بهشت است. امام ‏صادق‏ (علیه‏السلام) مى‏فرماید:
‏«‏من‏ قال لا إله ألا الله مخلصا دخل الجنة و إخلاصه أن تحجزه لا إله إلا الله عما ‏حرم‏ الله عزوجل»‏
‏و‏ برتر از آن نیز «لقاء الله» است:
‏«‏فمن‏ کان یرجوا لقاء ربه فلیعمل عملا صالحا و لا یشرک بعبادة ربه أحدا»‏
‏کسى‏ که امید لقاى حق دارد و مشتاق جمال و جلال الهى است، باید مؤمن باشد و عمل ‏صالح‏ انجام دهد و در کار خود، چه در بخش اعتقاد و چه در بخش عمل شرک نورزد.
‏معناى‏ «لقاء الله» این نیست که انسان تنها بعد از مرگ، جمال الهى را مشاهد ‏مى‏‏‏کند؛‏ بلکه قبل از مرگ نیز مى‏تواند شاهد جمال الهى باشد و فیضهاى خاص او را ‏دریافت‏ کند و کلام رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم:
‏«‏من‏ أخلص لله أربعین صباحا فجر الله ینابیع الحکمة من قلبه على لسانه»‏
‏ناظر‏ به همین بخش است. کسى که چهل شبانه روز با اخلاص عمل کند، خداوند چشمه‏هاى ‏حکمت‏ را در قلب او مى‏جوشاند و بر قلم و زبانش جارى مى‏کند و در حقیقت، این شخص، ‏علم‏ الهى را ملاقات و اسمى از اسماى حسناى حق را مشاهده مى‏کند و البته مراحل برتر ‏ممکن‏ است بعد از مرگ حاصل شود.
‏اربعین‏ گیرى
‏اولیاى‏ دین براى دستیابى انسانها به ره‏آورد سیر و سلوک و بهره مندى از نتایج ‏اخلاص‏ راههایى را به ما ارائه کرده‏اند که بهترین آنها «اربعین گیرى» یا «چله ‏گرفتن‏»‏ است و منظور از اربعین‏گیرى این نیست که انسان، چهل روز از مردم و کار ‏اجتماعى،‏ جدا شود؛ بلکه مقصود این است که چهل روز از ما سواى خدا جدا شود و با این ‏که‏ مشغول کار است، آن را جز به دستور خدا و براى رضاى او انجام ندهد.
‏در‏ حدیث مزبور رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم فرمود: کسى که چهل ‏شبانه‏‏‏روز،‏ با اخلاص در راه خدا قدم بردارد، خداى سبحان چشمه‏هاى حکمت را از قلب او ‏بر‏ زبانش جارى مى‏کند. حرفهاى صحیح و نو از قلم و زبان او شنیده و استفاده مى‏شود و ‏نو‏ آوریهاى زیادى دارد که در کتابها و سخنان دیگران نیست؛ چون این چشمه جوشان حکمت ‏در‏ دلهاى دیگران نیست .
‏«‏اربعین‏ گرفتن» به این معنا نیست که انسان چهل شبانه‏روز، کوشش کند تا به مقام ‏اخلاص‏ برسد و نیز به این معنا نیست که چهل شبانه روز، یکسان، همه کارها را با اخلاص ‏براى‏ خدا انجام بدهد، بلکه برداشت اولى از نصوص اربعین‏گیرى این معناست که او چهل ‏شبانه‏ روز، همراه با حصول اخلاص است؛ یعنى شخص در چهل شبانه روز با اخلاص همراه است ‏و‏ اگر چهل شبانه روز، همه کارها را با حد معین از اخلاص انجام بدهد، مستلزم توقف و ‏سکون‏ در اخلاص مى‏شود؛ بلکه معنایش آن است که انسان، چهل شبانه روز در درجات ‏چهل‏‏‏گانه‏ خلوص حرکت کند؛ زیرا اخلاص درجاتى دارد. بنابراین، اخلاص روز اول، ‏ابتدایى‏‏‏ترین‏ و اخلاص روز چهلم، عالیترین درجه اخلاص است.
‏غرض‏ آن که در معناى حدیث اربعین‏گیرى سه احتمال مى‏رود که تنها معناى سوم صحیح ‏است‏:
‏.1 در مدت چهل شبانه روز اصلا خلوص حاصل نباشد و فقط بعد از چهل روز، پدید آید.
‏.2 از ابتدا تا پایان اخلاص باشد، لیکن در حد خاص و بدون افزایش.
‏.3 خلوص در همه این چهل شبانه روز حاصل باشد، ولى تکامل روزافزون داشته باشد.
‏جوشش‏ حکمت از سرچشمه اخلاص
‏کسى‏ که چهل شبانه روز در مراتب چهل‏گانه خلوص قدم بردارد، فیض علمى حق که دائمى ‏است،‏ از قلب او خواهد جوشید. که ذات اقدس خداوند مى‏فرماید:
‏«‏ألم‏ تر أن الله أنزل من السماء ماء فسلکه ینابیع فى الأرض»‏
‏خداوند‏ آب را در زیر زمین با راهنماییهاى خاص خود، جارى مى‏کند و هر جاى مناسبى ‏از‏ زمین شکافته شود، آب به صورت چشمه و چاه از آن جا مى‏جوشد. علومى که مربوط به ‏ارواح‏ و نفوس است، نیز چنین است. رگه‏ها و راههاى تشخیص فجور و تقوا در زمینه دلهاى ‏آدمى‏ با هدایت خداى سبحان حرکت مى‏کند و این چشمه‏ها جوشان است؛ اما اگر کسى با ‏خیالهاى‏ باطل یا کارهاى ناروا یا رین و چرک، مجارى و روزنه‏ها را ببندد:
‏«‏کلا‏ بل ران على قلوبهم ما کانوا یکسبون»
‏در‏ آن صورت این علوم فطرى دفن مى‏شود و جوششى ندارد، ولى اگر کند و کاو کند و ‏نگذارد‏ در زمینه دل او تیرگى راه پیدا کند، آنگاه دست و زبان او همانند چشمه خواهد ‏بود‏ و از آنها علوم فطرى که همان الهام تقواست، خواهد جوشید.
‏در‏ این صورت، چنین انسانى سخنان عالمانه و مؤثرى دارد و از زبان و قلم او حکمت ‏نظرى‏ مى‏جوشد، چنانکه از دست و قدم چنین انسان خیرى کارهاى خیر و حکمت عملى نشئت ‏مى‏‏‏گیرد‏ .
‏تذکر‏: درباره حدیث مشهور:
‏«‏من‏ أخلص لله أربعین صباحا...» ، اشاره به دو نکته سودمند است:
‏.1 حضرت رسول اکرم صلى الله علیه و آله و سلم در این حدیث فرمودند: «أربعین ‏صباحا‏»‏ و نفرمودند: «اربعین مساء» یا «عشیة» ذکر کلمه صباح در این حدیث شریف بدین ‏معناست‏ که انسان سالک به سوى خدا، باید تصمیم را از شب بگیرد و سفرش، را مانند ‏سفرهاى‏ ظاهرى، ازصبح شروع کند و این نکته با معارفى که قرآن کریم در باره شب و ‏برکات‏ آن به بشر آموخته نیز، هماهنگ است؛ نشئه شب از نظر قرآن کریم براى کسب ‏«‏پایگاه‏ محکم» و «سخن مستحکم» مناسبتر است:
‏«‏إن‏ ناشئة الیل هى أشد وطئا و أقوم قیلا»‏ ‏.
‏تقوا‏ ‏
‏محقق‏ طوسى، راه دیگر مانع‏زدایى از سیر و سلوک را «تقوا» و تقوا را داراى سه ضلع ‏و‏ رکن معرفى کرده است: ترس از خدا و تحاشى از کار زشت و قصد قربت در آن ترس و این ‏تحاشى‏. در باره تقوا آمده است:
‏«‏بلى‏ من أوفى بعهده و اتقى فإن الله یحب المتقین»‏
‏متقین،‏ محبوب خدا هستند. البته همان طور که تقوا مراتبى دارد محبوبیت الهى هم ‏درجاتى‏ دارد. مهم، آن است که انسان در تقوا سه رکن آن را رعایت کند:
‏رکن‏ اول این که از خدا بترسد و این خوف، خوف ساده باشد و بر اساس ترس از خدا ‏تحاشى‏ داشته باشد.
‏رکن‏ دوم «تحاشى» از گناه است، بدین معنا که اگر گناه در وسط باشد، انسان خود را ‏به‏ حاشیه بکشد تا به آن آلوده نشود؛ مثل این که، گفته مى‏شود: «از گناه اجتناب ‏کنید‏»‏ ؛ یعنى، شما دریک جانب قرار گیرید و گناه در جانب دیگر قرار گیرد؛ یعنى، سعى ‏کنید‏ با پروا از متن که گناه است به حاشیه صفا و نجات قدم بردارید.
‏رکن‏ سوم این است که چه در آن ترس و چه در این حاشیه رفتن، منظور، نزدیک شدن به ‏خدا‏ باشد . برخى افراد از ترس زندان یا براى حفظ آبروى خود و هراس از ریختن آبرو، ‏گناه‏ نمى‏کنند و از آن تحاشى دارند و البته اینها خوب است. چون دورى از گناه، ‏«‏توصلى‏»‏ است؛ اما نشانه سیر و سلوک نیست. «سالک الى الله» خود را در مسیر خدا ‏مى‏‏‏بیند‏ و مسیر هم مستقیم و زمام این سالک در این مسیر مستقیم به دست خداست؛ چنانکه ‏مى‏‏‏فرماید‏:
‏«‏ما‏ من دابة إلا هو اخذ بناصیتها إن ربى على صراط مستقیم»‏ ‏.
‏کسى‏ که گفت:
‏«‏إیاک‏ نعبد و إیاک نستعین»
‏قهرا‏ خود را در تحت زمام حق مى‏بیند:
‏«‏یا‏ من بیده ناصیتى، یا علیما بضرى و مسکنتى، یا خبیرا بفقرى و فاقتى»‏
‏و‏ مشابه این مضمون در «مناجات شعبانیه» چنین آمده است:
‏«‏بیدک‏ لا بید غیرک زیادتى و نقصى و نفعى و ضرى»‏ ‏.
‏بنابراین،‏ انسان سالک خود را در راهى مى‏بیند که زمام راهیان آن به دست خداست. ‏از‏ این رو پرهیز و ترس او «قربة الى الله» است؛ زیرا اگر چنین نباشد، او براى خود ‏مى‏‏‏ترسد؛‏ نه براى رضاى خدا و بنابراین، اهل سیر نیست.
‏اگر‏ انسان از گناه توبه کند و به جایى برسد که از توبه نیز توبه کند، در فضایل، ‏مخلص‏ است و هرگز ریا نمى‏کند. تقوا که از بهترین اوصاف انسان سالک است، گاهى انسان ‏آن‏ را به این انگیزه، تحصیل مى‏کند که در دنیا و آخرت عزیز باشد. چنین انسانى اخلاص ‏ندارد؛‏ زیرا کار را براى تحصیل رضاى خود کرده است، نه رضاى خدا و در حقیقت او با ‏تقوا‏ نیست؛ زیرا او لباس تقوا را در بر کرده است تا در قیامت، جامه زرین جاه و عزت ‏را‏ بپوشد.
‏این‏ که مى‏گویند صراط مستقیم، از مو باریکتر و از شمشیر تیزتر است، نمونه‏هایش ‏در‏ این بحثها ظهور مى‏کند. گاهى تشخیص وظیفه، از تشخیص یک موى باریک، باریکتر است. ‏آنها‏ که موشکافى مى‏کنند توان این را دارند که این مسائل را به طور دقیق ارزیابى ‏کنند‏.
‏توضیح‏ و تحلیل مطلب این است که مراتب اهل تقوا متفاوت است؛ زیرا:

 

پرداخت با کلیه کارتهای عضو شتاب امکان پذیر است.